Ram voor de meiden.

Vanaf half oktober kunnen de ooien gedekt worden dus ik moet een aardige, vlotte,  intelligente en  uiteraard buitengewoon knappe man voor ze zien te vinden. De enige man die te koop is woont in Kaag en dat is zeker wel  100 km ver weg. Volgens de huidige eigenaresse is hij gezond, en dat is natuurlijk het allerbelangrijkste.  Dus huren we een veekar en bedenken een plan om  eerst Myrthe naar Schiphol te brengen ( zij gaat 2 weken op vakantie naar Gambia), en daarna door te rijden naar Kaag.   Kaag blijkt een dorp te zijn dat op een eilandje ligt in de Kaagerplassen. Ik wist helemaal niet dat we in Nederland  een dorp hadden die op een eilandje in een meer ligt!  Volgens de vrouw die deze bijzonder gezonde ram verkoopt kost het €9,00 om met de auto over de veerpont de ram te komen halen. Het is ongeveer 800 meter lopen van haar huis naar de pont.  Is dat te doen, met een ram die is aangelijnd en daaraan niet gewend is?  Als ik aan mijn ervaringen met Rambo en Vinnie denk dan  is het antwoord: nee! Maar ik ben èn eigenwijs èn optimistisch en besluit het toch te proberen. Op een bijzonder warme en zonnige 1 november komen we aan in Kaag.  Het ligt midden in de Haarlemmer- meer polder  in is omringd door een saai,  eentonig landschap.  Kaag zelf is een dorpje met hele leuke huisjes die prachtig aan de Kaagerplassen liggen.  Helaas kunnen we niet vlakbij de pont parkeren, maar ongeveer een kilometer ervan af. Oeps! Dat wordt dus bijna 2 kilometer lopen met de ram aan de lijn. Ik heb deze keer wel een truc bedacht.  Ik heb in mijn jaszak een zak met schapenkorrels gestopt, waarvan ik hem regelmatig wat geef als aanmoediging. En wonder boven wonder gaat dat goed. Wel hebben we veel bekijks: mensen die bijna achterstevoren op hun fiets zitten om te kijken of ze het nu echt wel goed hebben gezien.  Lopen die mensen daar echt met een schaap aan de lijn? Op de pont hoeven we voor de ram niet te betalen.   Blijkbaar hebben ze geen tarief voor overstekende rammen. En gelukkig is de ram zo fatsoenlijk dat hij de pont niet onder keutelt.  Als hij nou maar niet zo fatsoenlijk is dat hij mijn meiden met rust laat. Ik wil wel lammetjes in de lente!

Thuis aangekomen pak ik een krukje en ga eens op mijn gemak bekijken of de ram ook interesse heeft voor mijn meiden.  Dat blijkt hij te hebben, maar ook de ooien blijven niet onberoerd bij het zien van deze buitengewoon aantrekkelijke vrijgezel.  Vooral  Silke begint gelijk hevig te flirten. Ze loopt naar de ram toe en keert  hem vervolgens de rug,  of beter gezegd, de kont toe. De ram begint enthousiast te snuffelen. Vervolgens zakt Silke gracieus door haar achterpootjes en doet een klein, maar o zo verleidelijk,  plasje.  Ook dat wordt hevig besnuffeld.  Dan loopt ze quasi onverschillig weg, maar kijkt wel koket over haar schouder om te zien of hij haar wel volgt.  Dat doet hij natuurlijk, echte man als hij is , maar als hij vervolgens vind dat het tijd wordt voor het serieuze werk dan wijst ze hem af en rent weg.  Waarna ze hem weer opnieuw gaat staan uitdagen. Dit gaat zo de hele dag door!  En de ram trapt daar elke keer  weer met open ogen in, mannen zullen het ook nooit leren! Trouwens ook de vergelijking met vrouwen en de ooien is frappant, alleen heb ik nog nooit gehoord van een vrouw die door haar pootjes zakt om een verleidelijk plasje te doen.  Of dat is een perversie waar ik nog nooit van gehoord heb!  Ook Saartje doet zo nu en dan mee met dit spelletje, maar ze beheerst het niet zo goed als Silke. Of komt dat omdat ze hormonaal nog niet in het juiste stadium is?  Als ik het goed begrepen heb laat een ooi een ram pas toe op het moment dat  ze optimaal vruchtbaar is, dan paren ze en als de ram geluk heeft, en ze is niet bevrucht  mag hij na drie weken nog een keer. Met 2 ooien betekend dat voor de ram: maximaal 4 keer paren voordat hij in de pan beland. Want dat is helaas voor de meeste rammen de eindbestemming. Deze heeft dan nog geluk dat hij eerst nog voor nageslacht mag zorgen. Dat zorgt voor een paar maanden uitstel van executie.

De ram lammetjes van afgelopen jaar zijn al geslacht en het ooilam is verkocht naar een groenschool, waar ze hopelijk een heel goed leven tegemoet gaat.  Niet leuk om te doen, maar dat is het idee van een boerderij of van zelfvoorzienend leven nu eenmaal : het moet wel wat opbrengen! Gek genoeg had ik met het ooilam nog de meeste moeite. Dat kwam omdat ze in haar eentje weg ging en daar raakte ze nogal van in paniek. Het blijven toch kuddebeesten.