Schapen van de bokken scheiden.

Half september is het zover.  De rammetjes kunnen niet meer bij hun moeder en zusje blijven lopen, anders is er kans op inteelt. Hoe ga ik dat regelen?  We hebben twee weitjes naast elkaar dus dat is in principe mogelijk. Het probleem is alleen dat als ze elkaar zien en horen ze naar elkaar blijven blèren. Ik  heb  op internet gelezen dat als je ze een dag of drie  zo van elkaar gescheiden houdt dat ze elkaar niet meer kunnen zien of horen, ze dan niet meer naar elkaar roepen als ze elkaar weer zien. Nu heb ik nog een stuk grond in gebruik dat een paar honderd meter van ons huis af ligt. Ideaal dus. Weliswaar staan er fruitbomen en fruitstruiken op en inmiddels ongelofelijk  veel onkruid, maar ach, dat onkruid eten ze wel op en ze kunnen ook nog bladeren van de bomen eten en gevallen appels ,dus eten genoeg.  Het stuk grond is ook nog omheind, aan drie kanten met gaas, aan èèn kant met een heg, waar het grenst aan een tuin. Eerst maar eens de heg inspecteren: is het denkbaar dat ze daar door heen breken? Ja, helaas wel!  Maar waarom zouden ze dat doen? Er is hier eten in overvloed!  Maar : het zijn wel gotlander pelsschapen en geen suffe wolbollen! Als ze zin krijgen om er uit te breken....... Dan moeten ze maar vast aan een boom. Ik bedenk dat als ik ze aan een tak boven hun hoofd vastzet ze zich dan niet zo makkelijk vastlopen dan dat ik ze aan de stam van een boom zet. Maar eerst het probleem: hoe krijg ik ze daar?  Die paar honderd meter kunnen we makkelijk lopen.  Maar vinden zij dat ook?  Ze krijgen de halsbanden van de moeders om de nek, dat vinden ze al niet leuk, sjorband eraan vast en gaan. Ik vraag of Sandor meeloopt met ook een ram. Dat vindt hij helemaal niet leuk, hij vind dat hij voor paal loopt met een schaap aan een band. Maar Sandor is mede-eigenaar van de schapen en hij heeft geen beter idee. Dus daar gaan we. Sandor met Rambo en ik met Vinnie.  Myrthe gaat mee met haar  fototoestel, want iemand die vind dat hij voor paal loopt: daar moet je natuurlijk even een foto van maken!  Mensen die langsfietsen draaien verbaasd hun hoofd naar ons om, maar verder gaat het redelijk,  de eerste honderd meter dan.  Daarna wordt het Vinnie al te gortig en hij valt dood op de grond neer.  Althans, zo ziet het eruit. Na wat lichte aandrang en sussende woorden staat Vinnie weer op en loopt een paar stappen, waarna hij weer dood neer valt.  De ogen verdraaid, bijzonder dramatisch om te zien.  Als er wat groen te zien waaraan gesnuffeld kan worden of een hap genomen  dan loopt Vinnie  iets verder. Hoe komen we de straat over zonder groen ?  Het lijkt me opeens een oneindige woestijn te zijn of een oceaan.  Hoe ga ik de oversteek wagen? Ik weet geen truc , dus ik stort me er maar gewoon in. Tot halverwege de weg gaat het goed maar dan valt hij weer dood op de grond.  O, help er komt een auto aan! Ik sleep Vinnie van de weg af.  Pfff, hier is weer wat groen.  Maar inmiddels is hij al zo gestrest dat ook dat niet meer helpt.  Weer ligt hij dood te zijn en terwijl ik hem weer tot leven probeer te wekken komt er een dame met hond langs die ietwat hysterisch uitroept: 'Wat is hier aan de hand, dat beest ligt hier dòòd te gaan!'   ' Nou,nee hoor! Dat is  zijn act! Zo laat hij zien wat hij vind van halsband en sjorband!'  Inmiddels zie ik het niet meer zitten om zo nog een paar honderd meter door te lopen en vraag aan Myrthe of ze een kruiwagen wil gaan halen. Sandor brengt Rambo vast naar het stukje land en komt dan terug om te helpen Vinnie op de kruiwagen te tillen. Dat lukt, een paar stappen lang dan , daarna springt  Vinnie met een wanhopige sprong van de kruiwagen af. Hij wordt weer in de kruiwagen getild waarna ik hem bij zijn voorpoten vastpak en zo lopen we het laatste stukje naar mijn fruittuin. En zie: daar blijkt hij wonderbaarlijk te herleven bij het zien van al dat heerlijke onkruid.  Binnen de kortste keren staan ze heerlijk te smullen.
Deze dagen ga ik tenminste twee keer per dag bij ze kijken en neem dan gelijk wat vers water, hooi en  brokken mee.  Eerst gaat het goed maar na anderhalve dag heeft Vinnie toch kans gezien om zich met de sjorband om de boom heen vast te lopen.  Omdat hij geen benul heeft om op zijn schreden terug te keren ligt hij amechtig hijgend terneder.  Dit is niks, dan toch maar los laten lopen en hopen dat ze niet door de heg naar de buurtuin ontsnappen. Het gaat een dag lang goed, maar dan kom ik op een ochtend aan en hoor ik hun geblaat uit de buurtuin komen!  Ze komen aanrennen omdat ze de brokken horen rammelen in de emmer en stormen vrolijk door de heg heen. Ik bind ze weer even vast en ga de buurtuin inspecteren: wat is de schade?  Behalve wat dropjes op het gazonnetje zie ik geen ongerechtigheden. Gelukkig maar, toch besluit ik om ze na deze tweeënhalve dag maar weer mee te nemen naar huis. Er is nu niemand anders, dus ik neem ze beide mee aan de band. En wonder boven wonder gaat dat heel goed. Ze zijn blijkbaar al zo gewend om aan een band te staan dat ze het niet  erg meer vinden!  Terug in de thuiswei blaten de schapen wel naar elkaar maar het is niet erg hinderlijk en ze blijven er ook niet maar mee door gaan. Project : 'scheidt de schapen van de bokken' is een succes!