Een mooie plek om..........

De kippen  sluit ik 's nachts op in het nachthok en overdag laat ik ze in de ren en sluit het nachthok. Als ik zie dat 1 van de kippen zenuwachtig voor het nachthok aan het drentelen is dan doe ik het nachthok even open zodat ze in het legnest een ei kan leggen.  Dit doe ik om twee redenen, ten eerste blijft 1 van de punkkipjes maar steeds broeds en blijft ze anders de hele dag zitten broeden op 2 nepeitjes.  Dat is niet goed voor een kip, als ze maar broeds blijven kost het ze veel energie, ze kunnen ze zich zelfs dood broeden. En ik kan haar niet midden in de winter eitjes uit laten broeden, want dan is het nog veel te koud als de eieren uit komen.  Ten tweede komen de mussen steeds al het voer op eten en,  behalve dat ik dan wel kan aan de gang blijven met kippenvoer kopen,  brengen ze ook nog ziektes over. Alleen als het erg regent zet ik overdag het nachthok open, zodat ze kunnen schuilen.

Vanmorgen liepen de kippen gezellig buiten. Ik had ze al wat zaden gegeven , waar ze enthousiast van hadden gegeten.  Ik had ze niet zo heel goed in de gaten gehouden, maar ach, ook al moet er 1 een ei leggen, het gebeurd wel vaker dat ik het niet in de gaten heb en dan ligt het ei gewoon in de ren. Maar op een gegeven moment zie ik Johnny Depp nergens. Hè , heeft ze een manier gevonden om te ontsnappen?  Nog eens goed kijken en daar zie ik haar : tussen het nachthok en de schutting met de buren.  Ach, ze ligt op haar rug,  met haar pootjes omhoog en haar kop vreemd gedraaid : blijkbaar heeft ze een rustig plekje gevonden om dood te gaan.  Ik had een paar jaar geleden 4 kuikens gekocht, en zij is de enige die daarvan nog leeft.  Dat ze doodgaat moet ze zelf weten maar waarom op zo'n onmogelijke plek? Hoe krijg ik haar daar ooit vandaan : dood of levend?  Simon en ik gaan eerst maar eens koffie drinken. Ik kijk zo nu en dan naar buiten of ze al dood is, maar zie nog steeds haar pootjes bewegen : een soort van stuiptrekken?  We bekijken hoe we bij haar kunnen komen zonder het hele kippenhok of de schutting te slopen. Aan weerskanten van het kippenhok zit gaas en daar kan een redelijke kip nog doorheen, hoewel het steeds krapper wordt. Maar zij zit echt achter het hok, alleen haar kop zit nog wat aan de zijkant. Achter het hok is het ruim genoeg voor een kuiken om te lopen, maar voor die grote , forse Johnny Depp is er echt geen plek.  Hoe is het haar toch gelukt om daar te komen?   We klimmen,  gewapend met een tang en een grote snoeischaar , over de compostbak heen, daarna over een met gaas afgezet stuk waar ik al het blad uit de tuin in verzamel en komen dan bij wat onduidelijk struweel.  Dit struweel gaan we te lijf met de snoeischaar, zodat ik voldoende plek heb om te staan.  Nu moet het gaas eraan.  Ik heb nauwelijks genoeg ruimte om me te bukken om het gaas door te knippen.  Johnny Depp bekijkt deze pogingen om haar te bevrijden zwijgend en met een sceptische blik.  Ze gelooft er niet meer in dat ze bevrijd kan worden.  Ik ga met de moed der wanhoop het gaas te lijf, dat zich met veel moeite kapot laat knippen. Nu kan ik bij haar kop en haar nek. Wat zal er gebeuren als ik die nek pak en eraan ga trekken?  Knijp ik dan haar keel dicht zodat ze stikt of trek ik haar uit elkaar?  In eerste instantie gebeurt er niks anders dan dat haar nek drie keer zo lang wordt en dat ze begint te krijsen!  Nooit geweten dat kippen kunnen krijsen!  Het geluid is niet echt aangenaam, en Simon bedenkt dat hij nodig weer aan het werk moet....... Dit lukt zo niet, het gaat niet goed!  Maar het moet!!!   Ze moet hier achter uit, dood of levend!  Weer trek ik,  en ik zie dat haar poten achter het gaas vast gehaakt zitten. Het lukt me om de pootjes los te maken, en weer trek ik aan haar nek. Als ze dit overleeft  heeft ze een nek als een giraf!  Uiteindelijk na veel gesjor en gekrijs kan ik haar ook bij een vleugel pakken. Nog meer gesjor levert nog een vleugel op en dan heb ik genoeg houvast om flink hard te gaan trekken. Straks breek ik haar vleugels nog!  Lieve help , wat zit ze vast! Maar uiteindelijk lukt het om haar los te trekken.  Pfff, en ze leeft nog steeds zo te zien.  Ik verwacht niet dat dat nog lang zal duren.  Hulpzoekend kijk ik om me heen. O ja, Simon was naar binnen gegaan.  Dus moet ik nu met de kip in mijn armen eerst over de bladerbak en dan over de compostbak heen klauteren.  Waar zal ik haar neerleggen dat ze rustig dood kan gaan?   Laat ik haar maar in het nachthok zetten , dan kan ze  misschien eerst nog een slokje water drinken.  Ik zet haar onderin het nachthok, bij de waterbak.  Maar die loopt ze voorbij ( ze kan dus nog lopen blijkbaar!) , het trapje op omhoog,  langs de voerbak. Nee hè, ze zal toch niet.....?  En ja hoor,  10 minuten later meldt  ze triomfantelijk dat ze een ei heeft gelegd!   En dan is het tijd voor wat voer en wat water.  Haar nek ziet er weer volkomen normaal uit en ze lijkt ook verder niks gebroken te hebben.  Ze zocht helemaal geen plekje om dood te gaan, ze zocht alleen een plekje om in alle rust een ei te leggen!!!

Winter

Gelukkig voor mijn schapen zijn er tot begin januari nog wel plekken te vinden waar gras en andere planten groeien die ze lekker vinden.  Maar,  omdat dit stelletje vindingrijke uitbrekers niet meer achter het schapennet  met stroom te houden is, zet ik ze aan een zogenaamde geitenpin vast .  In mijn eigen weitjes is het gras namelijk al wel op dus ik zet ze op gemeentegrond.  En nu volgt er een periode waarin ze opmerkelijk weinig weten uit te breken!  Ik ga 's morgens naar ze toe, nadat ik de pinnen op de juiste plek in de grond heb geslagen.  Dan moet ik even snel zijn, want zodra ik de deur open doe proberen ze hun kop langs mij heen te steken. Als de kop er eenmaal langs is duwen ze mij op zij en stormen naar buiten. En als er een maal 1 langs is, zijn de andere twee ook niet meer te houden       . Gelukkig heb ik er meestal aan gedacht om de hekken van de wei dicht te doen, zodat ze nog niet veel verder komen. De keren dat ik wel een hek open had laten staan moest ik rennen om wat schapenbrokken te pakken om ze daarmee weer terug te lokken. Dan moet ik ze aan de lijn (eigenlijk : sjorband)  zien te krijgen. Met Silke en Saartje geen probleem, die komen wel naar me toe lopen. Maar met de ram was het in het begin wel anders. Als het me gelukt was ze in het stalletje te houden dan kreeg ik hem wel. Maar als ze al ontsnapt waren naar de wei dan werd het lastig. Steeds net voordat ik hem had zette hij het op een lopen.  Daarom maakte ik maar een lus in de sjorband om het zo om zijn kop te gooien.  En dan blijkt dat de buurvrouw al  mijn vruchteloze pogingen aan het gadeslaan is!  Ze riep me toe dat ik maar een cursus lasso werpen moest gaan volgen!

Als ik dan uiteindelijk alle schapen aan de lijn heb zet ik ze eerst vast in het stalletje  en neem ze dan 1 voor 1 mee naar de pin. Tegelijk kan ook, maar dan heb je grote kans dat je ze ondersteboven sleuren. Als er maar genoeg te eten is vinden ze het geen probleem om aan de pin te staan, dat wil zeggen de eerste paar uur. Daarna krijgen ze er toch wel genoeg van.  Ze kennen blijkbaar ook het spreekwoord: 'Wat je ver haalt is lekker' , want waar ik ze ook neer zet, ze beginnen altijd eerst met het gras  te eten waar ze nog nèt  bij kunnen.  Dat resulteert vaak in een mooi rondje dat kaal is gegeten aan de randen met daarbinnen een plek waar nog volop gras staat. Dat gras vinden ze nadat ze er  een dagje over heen gelopen hebben niet meer lekker, dus er voor zorgen dat de binnenkant de volgende dag de buitenrand van het rondje vormt helpt niet.

Omdat het deze winter nog niet echt koud is geweest en ik in de herfst nog niet gespit heb ga ik in december en begin januari nog in de moestuin spitten. Er staat heel wat onkruid en ik bedenk dat ik de schapen wel een dagje in de moestuin aan de pin kan zetten zodat ze het onkruid vast voor me opeten. Nadeel is wel dat als ik uit mijn werk thuiskom het pikdonker is en ik ze dus in het donker daar weer moet ophalen.  Silke heeft blijkbaar het onkruid al snel op en gaat daarna veel heen en weer lopen draaien.  Als ik haar 's avonds op kom halen is het èèn grote modderboel waar ze gestaan heeft. En terwijl ik probeer om gelijk ook de pin uit de grond te krijgen loopt zij me ondersteboven en lig ik daar in de modder te spartelen. En niet even zo beleefd of sportief zijn om te wachten tot ik weer sta: nee hoor!  Gewoon zo hard mogelijk blijven trekken,  blijkbaar is het erg leuk om me ook nog een beetje door de modder heen te sleuren. Totaal geen inlevingsvermogen die beesten!  Ik verdenk ze ervan dat ze 's nachts om met staan te gniffelen met elkaar!