Schapen van de bokken scheiden.

Half september is het zover.  De rammetjes kunnen niet meer bij hun moeder en zusje blijven lopen, anders is er kans op inteelt. Hoe ga ik dat regelen?  We hebben twee weitjes naast elkaar dus dat is in principe mogelijk. Het probleem is alleen dat als ze elkaar zien en horen ze naar elkaar blijven blèren. Ik  heb  op internet gelezen dat als je ze een dag of drie  zo van elkaar gescheiden houdt dat ze elkaar niet meer kunnen zien of horen, ze dan niet meer naar elkaar roepen als ze elkaar weer zien. Nu heb ik nog een stuk grond in gebruik dat een paar honderd meter van ons huis af ligt. Ideaal dus. Weliswaar staan er fruitbomen en fruitstruiken op en inmiddels ongelofelijk  veel onkruid, maar ach, dat onkruid eten ze wel op en ze kunnen ook nog bladeren van de bomen eten en gevallen appels ,dus eten genoeg.  Het stuk grond is ook nog omheind, aan drie kanten met gaas, aan èèn kant met een heg, waar het grenst aan een tuin. Eerst maar eens de heg inspecteren: is het denkbaar dat ze daar door heen breken? Ja, helaas wel!  Maar waarom zouden ze dat doen? Er is hier eten in overvloed!  Maar : het zijn wel gotlander pelsschapen en geen suffe wolbollen! Als ze zin krijgen om er uit te breken....... Dan moeten ze maar vast aan een boom. Ik bedenk dat als ik ze aan een tak boven hun hoofd vastzet ze zich dan niet zo makkelijk vastlopen dan dat ik ze aan de stam van een boom zet. Maar eerst het probleem: hoe krijg ik ze daar?  Die paar honderd meter kunnen we makkelijk lopen.  Maar vinden zij dat ook?  Ze krijgen de halsbanden van de moeders om de nek, dat vinden ze al niet leuk, sjorband eraan vast en gaan. Ik vraag of Sandor meeloopt met ook een ram. Dat vindt hij helemaal niet leuk, hij vind dat hij voor paal loopt met een schaap aan een band. Maar Sandor is mede-eigenaar van de schapen en hij heeft geen beter idee. Dus daar gaan we. Sandor met Rambo en ik met Vinnie.  Myrthe gaat mee met haar  fototoestel, want iemand die vind dat hij voor paal loopt: daar moet je natuurlijk even een foto van maken!  Mensen die langsfietsen draaien verbaasd hun hoofd naar ons om, maar verder gaat het redelijk,  de eerste honderd meter dan.  Daarna wordt het Vinnie al te gortig en hij valt dood op de grond neer.  Althans, zo ziet het eruit. Na wat lichte aandrang en sussende woorden staat Vinnie weer op en loopt een paar stappen, waarna hij weer dood neer valt.  De ogen verdraaid, bijzonder dramatisch om te zien.  Als er wat groen te zien waaraan gesnuffeld kan worden of een hap genomen  dan loopt Vinnie  iets verder. Hoe komen we de straat over zonder groen ?  Het lijkt me opeens een oneindige woestijn te zijn of een oceaan.  Hoe ga ik de oversteek wagen? Ik weet geen truc , dus ik stort me er maar gewoon in. Tot halverwege de weg gaat het goed maar dan valt hij weer dood op de grond.  O, help er komt een auto aan! Ik sleep Vinnie van de weg af.  Pfff, hier is weer wat groen.  Maar inmiddels is hij al zo gestrest dat ook dat niet meer helpt.  Weer ligt hij dood te zijn en terwijl ik hem weer tot leven probeer te wekken komt er een dame met hond langs die ietwat hysterisch uitroept: 'Wat is hier aan de hand, dat beest ligt hier dòòd te gaan!'   ' Nou,nee hoor! Dat is  zijn act! Zo laat hij zien wat hij vind van halsband en sjorband!'  Inmiddels zie ik het niet meer zitten om zo nog een paar honderd meter door te lopen en vraag aan Myrthe of ze een kruiwagen wil gaan halen. Sandor brengt Rambo vast naar het stukje land en komt dan terug om te helpen Vinnie op de kruiwagen te tillen. Dat lukt, een paar stappen lang dan , daarna springt  Vinnie met een wanhopige sprong van de kruiwagen af. Hij wordt weer in de kruiwagen getild waarna ik hem bij zijn voorpoten vastpak en zo lopen we het laatste stukje naar mijn fruittuin. En zie: daar blijkt hij wonderbaarlijk te herleven bij het zien van al dat heerlijke onkruid.  Binnen de kortste keren staan ze heerlijk te smullen.
Deze dagen ga ik tenminste twee keer per dag bij ze kijken en neem dan gelijk wat vers water, hooi en  brokken mee.  Eerst gaat het goed maar na anderhalve dag heeft Vinnie toch kans gezien om zich met de sjorband om de boom heen vast te lopen.  Omdat hij geen benul heeft om op zijn schreden terug te keren ligt hij amechtig hijgend terneder.  Dit is niks, dan toch maar los laten lopen en hopen dat ze niet door de heg naar de buurtuin ontsnappen. Het gaat een dag lang goed, maar dan kom ik op een ochtend aan en hoor ik hun geblaat uit de buurtuin komen!  Ze komen aanrennen omdat ze de brokken horen rammelen in de emmer en stormen vrolijk door de heg heen. Ik bind ze weer even vast en ga de buurtuin inspecteren: wat is de schade?  Behalve wat dropjes op het gazonnetje zie ik geen ongerechtigheden. Gelukkig maar, toch besluit ik om ze na deze tweeënhalve dag maar weer mee te nemen naar huis. Er is nu niemand anders, dus ik neem ze beide mee aan de band. En wonder boven wonder gaat dat heel goed. Ze zijn blijkbaar al zo gewend om aan een band te staan dat ze het niet  erg meer vinden!  Terug in de thuiswei blaten de schapen wel naar elkaar maar het is niet erg hinderlijk en ze blijven er ook niet maar mee door gaan. Project : 'scheidt de schapen van de bokken' is een succes!
 

Jungle tuin

Na een vakantie van 2 en een halve week, en nog een paar weken waarin ik  meer gewerkt heb  dan anders is mijn tuin een ware jungle geworden.  Maar : ' elk nadeel heb z'n voordeel  '  zegt Johan Kruyff.  Ik kan veel  van het onkruid aan de schapen voeren, ze zijn op verschillende soorten dol o.a. op haagwinde.  Ik dacht dat ik dat wel baas kon blijven zonder bestrijdingsmiddelen, maar totaal overwoekerde planten zijn het resultaat!

Vlak na mijn vakantie heb ik een poging ondernomen om de schapen te melken. Daarvoor moest ik de lammetjes overdag  apart zetten zodat ik de moeders 's avonds kon melken. De hele dag waren ze naar elkaar aan het roepen. Dat was al geen succes, en daarna kon ik die avond met moeite van 2 schapen 1 kopje melk bemachtigen.  Dat experiment heb ik maar als mislukt beschouwd.

 Inmiddels moet niet alleen Silke met een band aan een pin in de grond vastgezet worden, maar ook Saartje.  Leuk vind ik het niet en zij zelf al helemaal niet, maar anders kan ik ze niet achter het schapengaas met stroom  zetten, want ze springen er gelijk overheen.   Nu ben ik,  met veel pijn in mijn hart,  aan het overwegen of ik niet beter deze schapen kan verkopen en wat minder springlustige schapen kan  aanschaffen.  Wat jammer!  Ze zijn zo leuk en mooi! Maar eigenlijk zijn ze meer op hun plaats in een flink natuurgebied of  bij iemand die een groot stuk grond heeft dat vooral goed omheind is.

Rambo deelt nog steeds speelse kopstoten uit. Het probleem is alleen dat hij inmiddels een stuk groter en sterker is geworden, waardoor die kopstoten behoorlijk pijnlijk kunnen zijn.  Vooral als je je net hebt omgedraaid en je krijgt een onverwachte ram , bijvoorbeeld tegen de zijkant van je knie. Auw!!! En als je hem dan een corrigerende duw geeft denkt hij :   Leuk! Ze doet mee!  En dan neemt hij een aanloop en gaat nog een keer en nog een keer. Tja, toen hij klein was was dat een leuk spelletje!

Kwek is al een flinke kip geworden, zij ( hoop ik) is groter dan haar pleegmoeder,  Sientje.  Althans, in hoogte, Sientje heeft maar hele korte pootjes en Kwek heeft lange poten. In gewicht zal Sientje het nog wel winnen.  Toen Kwek nog kleiner was wist ze steeds te ontsnappen uit de ren , door allerlei kleine gaatjes en kieren. Sientje vond  dat als het kuiken haar blijkbaar niet meer nodig had,  ze wel weer kon gaan broeden.  Ze werd broeds en ik haalde een paar eitjes voor haar om die uit te broeden.  Dat hield ze braaf een weekje vol, maar toen ik de grootste gaten en kieren voor Kwek had dichtgestopt, en ze door de kleine gaten en kieren niet meer paste, bracht Kwek weer noodgedwongen haar dagen door in de ren. En ze werd jaloers op die eitjes die zoveel aandacht kregen.  Eerst ging ze meehelpen broeden, maar daar kreeg ze al gauw genoeg van en vervolgens ging ze moeder Sientje verleiden om meer tijd aan haar te besteden.  Moeder Sientje ging dus steeds vaker van haar broedeitjes af, ze vond dat ze ook wel part-time kon broeden.  Maar al gauw liet ze haar eitjes helemaal in de steek en zat ze er alleen nog  's nachts op.  Dat heeft ook geen zin, daarom heb ik de eitjes maar weggegooid.  Nu heeft Sientje weer alle aandacht voor haar pleegkuiken/pleegkipje . Ze zijn weer onafscheidelijk.  Ik heb zelfs een keer gezien dat ze Kwek weer ( net als toen Kwek nog klein was) onder haar vleugel probeerde warm te houden. Dat gaat wat lastig omdat Kwek dus hoger is dan zij......

En leven we nu enigszins zelfvoorzienend?   Nou , dat valt nogal tegen. Zelfs in deze tijd van het jaar eten we maar iets meer dan de helft van de groenten uit eigen tuin. Appels hoef ik dit jaar niet meer te kopen, als ze zolang goed blijven in ieder geval.  Op het moment heb ik maar 1 kip die eieren legt, dus daar koop ik ook nog wel wat van bij. Zaterdag gaan we de 4 haantjes slachten . Ik heb eerst geprobeerd om ze voor €5,00 te verkopen op marktplaats, maar daar is geen belangstelling voor.  En binnenkort worden de rammetjes geslacht natuurlijk. Niet leuk, maar levert wel een vriezer vol vlees op.  Ik zou veel meer groenten kunnen hebben als ik  meer tijd  zou besteden aan de groentetuin, maar ik ben druk met een heleboel andere dingen. Wel hebben we een leuk kringloopje. Mest van de kippen, schapen en compost wordt bij de planten gegooid.  Groenteafval en onkruid wordt gegeten door de dieren. En wij doorbreken zelf de kringloop, omdat we alleen maar wat eraan onttrekken en er niks in stoppen.  Dat zou wel kunnen, maar daar liggen wat mij betreft de grenzen.

Suffe wolbollen

Heerlijk!  Vandaag de hele dag regen!  De grond is zo droog, misschien dat er nu toch nog wat van mijn groenten terecht komt. Ik had al verwacht dat ik dit jaar hele kleine uitjes zou oogsten, maar misschien dat ze nu toch nog wat uitgroeien. En komt er van de andere groentes ook nog wat terecht. Mijn moestuin is aan de overkant van de weg , daar heb ik geen water. Ik moet dus water geven met gieters. Ik heb drie grote gieters `a 10 liter en nog twee  5 liter watertankjes ( nou ja, ....wijntankjes eigenlijk, geïmporteerd uit Frankrijk.) Dat is samen 40 liter water , en echt als je in de moestuin bent is dat zo op en kun je nog een kruiwagen gaan vullen, en nog 1, en nog 1!  Niet te doen dus eigenlijk, dus ik ben heel streng en geef alleen de pas geplante of gezaaide planten water.  De rest moet het maar redden. Dit jaar dus weinig peultjes en kapucijners.  De planten waren klein gebleven en gaven dus ook een kleine oogst.  Mijn kasje staat vlak naast de buitenkraan, dus de planten daarin hebben niks te klagen wat water betreft.  Het is niet eerlijk verdeeld op de wereld!  In de kas groeit alles prima: er zijn al kleine paprikaatjes, groene tomaten en groene pepers. Nog niet rijp dus , maar het ziet er goed uit. Ook de komkommer plant doet het goed.

Maar nu mijn schapen!  Ik zeg steeds dat ik het leuk vind dat ik ondernemende schapen heb en niet van die suffe wolbollen op poten. Maar dit weekend was ik er helemaal zat van!  Elke keer als ik met voer aankwam besloot Silke om daar niet op te wachten en sprong over het schapennet heen!  En als Silke eenmaal  buiten het hek is dan is er voor de andere schapen  ook geen houden meer aan. Dan gaat eerst Saartje eroverheen , en dan volgen de lammetjes. De lammetjes komen er echter niet overheen, tenzij door het springen van Silke en Saartje het net wat omlaag is gegaan. (ze blijven nog wel eens min of meer met de poten in het net haken).   Maar als dat niet gebeurt dan stortten de lammetjes zich met de moed der wanhoop midden in het net en gaan er met de kop doorheen maar blijven verder steken.  Eerst kreeg ik ze wel weer allemaal terug in de wei als ik daar het voer  neer zette.  En dan bleven ze daar ook tot de volgende voerbeurt.  Maar dit weekend dacht Silke: Waarom zou ik eigenlijk hier blijven, terwijl het gras aan de andere kant groener is. Dus sprong ze als het voer op was weer over het net, en de rest ging ook. En net op het moment dat er een heleboel visite was! Ik heb ze toen maar even in de kaal gegeten  wei gezet waar schapengaas omheen staat,  met flink wat hooi om te eten.  Maar ik moest toch een list zien te verzinnen. Mijn eigen weitjes hebben ze al kaal gegeten( en met die droogte groeit het niet snel weer aan!), dus ik moet wel uitwijken naar gemeentegrond en daar moet ik schapennet  met stroom gebruiken!  Waarom heb ik dan ook geen suffe wolbollen gekocht?  Waarom heb ik ooit gedacht dat ik slimmer ben dan  schapen?  Ik bedacht dat Silke gewoon doorhad dat als ik met voer kom , ik eerst de stroom eraf zet. Weet je wat? Ik loop er met voer heen zonder eerst de stroom eraf te zetten, dan leert ze wel af om erover heen te springen (en met haar poten het net te raken en dan toch nog een schok te krijgen). O.k.: 2 emmers brokken (1 emmer is zo klein voor 5 schapenkoppen), stroom erop gelaten en naar de wei toelopen.  Silke springt soepeltjes over het net heen, Saartje er soepeltjes achteraan en dan de lammetjes: met de koppen in het net , waar ze worden geëlektrocuteerd.   Nee, ....dat is de bedoeling niet!  Terug rennen, stroom eraf, en zien de lammetjes weer te bevrijden uit het net. Dit is dus ook geen goede oplossing !  Uiteindelijk heb ik een onsympathieke, maar tot nog toe effectieve oplossing bedacht : ik zet Silke vast met een band aan een pin in de grond. Als Silke blijft waar ze is dan gaat de rest ook niet de wei uit. Tot nu toe is Silke de leidster geweest. Totdat Saartje die rol overneemt natuurlijk, of Rambo, want die is ook niet misselijk. Hij is nu al zo brutaal om zijn moeder een flinke kopstoot te geven als hij vindt dat ze in de weg staat!

De punkkipjes zien er heel maf uit met die regen. Dat wil zeggen:  nog maffer dan anders. Bij de andere kippen loopt het water van de veren af, maar de punkkipjes hebben de natte haartjes alle kanten op staan , alsof ze  flink gel in hun haren hebben gedaan!  Helaas heeft Sientje nog maar 1 kuiken over.  Het andere kuiken lag na een paar dagen dood in het hok. De doodsoorzaak stond er niet bij,  dus dit tragisch overlijden zal moeten worden geaccepteerd .  Het overgebleven kuiken groeit goed. Ze zit vaak bij haar pleegmoeder onder een vleugel, een heel schattig gezicht.  Ook loopt zij (ik hoop dat het geen `hij` is) de ren in en uit. Ze past nog onder het gaas door, maar blijft wel min of meer in de buurt van haar moeder. Hopelijk blijft ze dat doen, want anders zal ik nog een dood kuiken moeten accepteren, als een kat of roofvogel  een loslopend lekker hapje ziet.

Overvloed!

14-06-2014

Nu heeft Sientje het toch voor elkaar gekregen om 2 levende kuikentjes uit te broeden! Of dat dankzij of ondanks mijn bemoeienissen is weet ik niet , maar ik vrees het laatste!  We waren afgelopen weekend in Parijs  (cadeautje van de kinderen, soms zijn kinderen toch wel leuk......!) en we kregen op zondagavond een smsje: kwik is dood, maar kwek leeft!   Nou had ik uitgerekend dat de kuikentjes op zijn vroegst op dinsdag uit het ei zouden komen en had Myrthe en Koen gevraagd om op maandag de eieren een beetje nat te maken met de plantenspuit. Dat hebben ze op maandag ook nog gedaan en op woensdag kwam er nog een kuikentje uit een ei, en was er nog èèn die het ei al wel gedeeltelijk kapot gepikt had, maar halverwege de pogingen was gesneefd.  Op donderdag heb ik de laatste 2 eieren weggegooid.  Sientje is een betere moeder dan ik had gedacht.  Het is dus blijkbaar niet erg als ze wel eens 2 uur van de eieren afgaan, ik heb  haar dus voor niks uit lopen foeteren.  Ik bedenk nu dat ik nog niet eens mijn excuses daarvoor heb gemaakt!  Ze maakt de hele dag door kloekende geluidjes om te zorgen dat de kuikens niet te ver van haar afdwalen. Dat kunnen ze meestal ook niet want ze zitten nog steeds in het broedhokje. En ze pikt voer uit de voerbak en laat dat dan vlak voor de pootjes van de kuikens neervallen. Vandaag hebben ze even in de grote ren gelopen bij de andere kippen en ik was bang dat de andere kippen de kuikens zouden pikken om ze zo te laten merken dat ze toch echt onderin de pikorde staan, maar ze negeren de kuikens gewoon.  Eigenlijk hetzelfde als ze met alle mussen doen die het kippenvoer komen opeten. Die kunnen gewoon tussen de poten van de grote kippen in gaan staan om samen uit dezelfde voerbak te eten. Heb ik letterlijk wel eens zo gezien. En de grote kippen reageren daar totaal niet op. Misschien beschouwen ze mussen ook wel als kuikentjes!?

Met de schapen en lammetjes gaat het goed. Eigenlijk zijn ze al zo groot dat ik het  over lammeren moet hebben. Vooral Rambo groeit hard. Dat is ook degene die het meest speels is. Hij vindt het erg leuk om kopstoten te geven. Meestal tegen je hand aan, maar soms ook tegen een knie, of als we op een krukje bij ze in de wei zitten even stiekem tegen je rug. En die kopstoten zijn al behoorlijk hard. En ze gaan nog harder worden want Rambo krijgt, in tegenstelling tot de andere schapen van dit ras, horentjes.  Vera kun je het makkelijkste oppakken en die vindt het ook nog leuk om op schoot te komen liggen.  Rambo komt ook wel eens op schoot:  aanloop: plof.......op schoot en hup aan de andere kant er weer af!  Dan een sprong, waarbij hij in de lucht een draai maakt en hup....nog een paar kopstoten er achteraan. Ik heb ze de laatste dagen niet meer zien drinken bij hun moeders.  Ze zullen er toch nu al niet genoeg van hebben? Ze zijn nog maar 6 weken!  Ik was eigenlijk van plan om ze in augustus (na onze vakantie) 's nachts apart te zetten, en hun moeders dan 's morgens te melken voordat ik ze  weer bij elkaar zet.  Maar als ze nu al niet meer drinken dan staan de moeders binnenkort droog. Ik zal de komende dagen eens extra opletten!

Afgelopen dagen heb ik kilo's aardbeien geoogst. We hebben veel opgegeten, en ik heb ook nog een paar kilo ingevroren.  Als ik tijd heb (wanneer?) maak ik daar jam van. De aspergeoogst is bijna afgelopen, maar we hebben weer veel asperges gegeten.  Er wordt altijd gezegd dat asperges niet op kleigrond kunnen, maar ik ben eigenwijs geweest en heb het toch gedaan. Het resultaat is dat we nu al weer jarenlang elk voorjaar volop groene asperges eten. Dit jaar heb ik geen net over de kersen gedaan. Vorig  jaar wel, maar de mussen hadden toen ontdekt dat ze gewoon door de mazen van het net heen pasten. Uiteindelijk had ik toen nog 10 halfrijpe kersen om zelf op te eten. Nu heb ik een nieuw net gekocht met kleinere mazen, maar dat is minder stevig , dus we zullen toch eerst een stellage om de kersenboom moeten maken om dat net overheen te gooien, want als we dit net  gelijk over de takken gooien trekken we het meteen kapot. Daarom heb ik vandaag alle kersen die al rood waren er afgehaald, ze zijn weliswaar nog lang niet rijp (dan moeten ze bij dit ras zwart zijn), maar ze smaken toch al wel lekker en misschien rijpen ze binnen nog wat na. Ik heb 2 bakjes in de plantenkas gezet en 1 bak met kersen in de vensterbank.  Nu kan ik kijken waar het  het best narijpt. In de tomatenplanten zitten al bloemen, de bloemen in de paprikaplanten haal ik er nu niet meer uit, dus over een paar weken de eerst tomaten en paprika's?  Peultjes kan ik nu al oogsten, en waarschijnlijk binnenkort ook de eerste kapucijners.  Niet in enorme hoeveelheden, maar een paar keer verse kapucijners eten is echt heerlijk!

Nachtelijke dans in het kippenhok

Sientje zit al een paar dagen in het nachthok op een paar nep eieren te broeden. Dit doet ze zo fanatiek dat ik concludeer dat ze echt goed broeds is.  Van Bram kan ik een paar eieren krijgen van kippen die ik graag wil n.l. Marans.  Die kippen leggen grote donkerbruine eieren waarin, volgens het Franse Ministerie van landbouw, geen salmonella komt omdat de eierschaal zo dik is. Ik krijg de eieren 's morgens en leg ze in de koelkast.  Als ik 's avonds uit mijn werk kom staat Koen pannenkoeken te bakken. Oh, nee hè, mijn broedeitjes!!!! Gelukkig, hij heeft andere eieren gebruikt! Het lijkt me handig dat Sientje rustig kan blijven broeden en niet steeds gestoord wordt als Johnny Depp een ei wil leggen ( ja, euh,...... ik had de naam niet bedacht voor die kip ,dus ik kan  het niet helpen als dit raar klinkt.......).  Ik maak het broedhokje voor haar in orde. Het hokje zet ik in de ren van het kippenhok, ik geef haar haar eigen voer- en waterbakje en  zet er een mandje in met kranten onderin, dan een laag zaagsel en daarna de mooie donkerbruine eieren. 's Avonds om een uur of tien doe ik  een trui aan en handschoenen  en zet  Sientje van haar nepeitjes naar het broedhokje,  in de hoop dat ze zelf op de eitjes gaat zitten. Die trui en handschoenen zijn echt nodig, want ze begint niet alleen verontwaardigd te keer te gaan, maar ze pikt me ook waar ze me maar raken kan.  Vervolgens ga ik gezellig een wijntje drinken met buurvrouw Ans. En nog een wijntje en nou ja, misschien nog wel   èèn.  Inmiddels is het  half 12 en zo te zien hebben alle buren zich  al ter rusten begeven.  Ik ga nog even langs het kippenhok om te kijken of Sientje inmiddels op de eitjes zit. Nee, ze zit nog steeds naast het mandje met eitjes. Sufferd!!!  Kom, ik zal wel even helpen.  Ik doe het broedhokje omhoog om haar te pakken en ze rent gelijk de ren in. Nu staan er twee bomen in de ren en nog het een en ander aan struweel, dus ze kan overal omheen rennen, onder gaan zitten en zich achter verschuilen. Ik probeer haar weer te pakken en nu gaat ze alle mogelijkheden om weg te vluchten in de ren benutten!  Om de boom heen, en weer terug, om de andere boom heen ook weer terug, achter het struweel , onder het struweel en eromheen, tussen struweel en boom, tussen boom en boom. Ooh, waarom heb ik haar niet rustig laten zitten in haar broedhokje!   En als ze dit heen en weer geren nu nog vergezeld liet gaan van een beschaafd getok, nee ze krijst erbij!  Het is me een noodherrie midden in de nacht!!!  En die wijntjes helpen me nu niet echt bij mijn vangcapaciteiten.  Eindelijk, eindelijk heb ik haar en zet haar op de eitjes. Maar wat denk je: die koude eieren wil ze echt niet aan haar buik, dus ze springt ogenblikkelijk weer weg en het hele ritueel herhaalt zich waarbij ze deze keer zo mogelijk nog harder te keer gaat dan de eerste keer.  Na opnieuw eindeloos  gedraai, geduik, gespring en gefoeter van mij (hou je toch stil stomkop, iedereen wordt wakker!) heb ik haar weer te pakken en zet haar gauw weer in het broedhokje. Waar ze het mandje met eieren nog steeds negeert en er gewoon naast gaat zitten.  Maar kijk: de volgende morgen zit ze,  alsof er niets is gebeurd,  heel braaf op de eieren te broeden.  Nou , het zal mij benieuwen. Op zijn vroegst op 10-06 komen de kuikens uit.

De lammetjes groeien als kool. Vooral Rambo, die de melk van zijn moeder niet hoeft te delen, groeit hard. Rambo doet zijn naam alle eer aan. Hij geeft kopstoten als een echte macho.  En Myrthe speelt met hem alsof het een hond is.

Saartje heeft  iets geks aan èèn van de spenen.  Die speen is groter dan de andere en ziet er heel ruw uit, alsof er allemaal korsten aan zitten. Bijten de lammetjes er soms in? Hun tanden zijn er scherp genoeg voor, ze proberen ook regelmatig  of ze mijn vingers kunnen opeten, dus ik ben ervaringsdeskundige.  Ook is de uier aan die kant veel voller dan aan de andere kant. Als ik toch in Wageningen ben ga ik maar even langs de welkoop om te kijken of er iemand is die weet wat dat kan zijn. Volgens een van de medewerkers (een boerenzoon naar eigen zeggen) is het waarschijnlijk uierontsteking. Het beste is om dan antibiotica te geven, maar dat mag niet meer zo verkocht worden. Daar moet je eerst voor naar de dierenarts.  Ze hebben wel een  homeopathisch middel, waarvan gezegd wordt dat het ook werkt.  En ik krijg een soort tandenstokers mee, die moet je in het 'slotgat' van de speen doen en daar laten zitten totdat je weer melkt of de lammetjes laat drinken. Het 'slotgat' van de speen is een gat die midden in de  speen zit en waar de melk uit komt.  Huh? Een gat? Dat is bij een vrouwentepel toch ook niet zo? Die poriën zijn toch gewoon groter of zo?  In ieder geval krijg ik als advies mee om die kant van de uier goed leeg te melken (en het zal wel zeer doen bij haar, dus laat iemand anders haar vast houden!) en te kijken of er ook 'vlokjes' in de melk zitten. Zo ja, dan is het uierontsteking, zo nee dan niet.  Ze is inmiddels al een paar keer gemolken en dat vond ze niet leuk. Ik heb gezien dat ze inderdaad een gaatje in de speen heeft zitten. Maar de melk had geen vlokken , dus blijkbaar had ze (nog) geen uierontsteking. Gelukkig: de tandenstokers en het homeopathische middel kunnen weer terug naar de welkoop. Wel heb ik er nu een paar keer uierzalf opgesmeerd, in de hoop dat het wat verzacht.  En zal ik die kant voorlopig nog goed leegmelken, maar of dat echt nodig is? Ze laat de lammetjes er ook gewoon aan drinken voor zover ik het gezien heb.