Deze keer niet over zelfvoorzienend leven, maar er zelf in voorzien
dat ik in leven blijf........
Met de kinderen van de BSO in Dodewaard ging ik op een
zonnige maandag kikkervisjes vangen.
Dolle pret, en we vangen heel wat meer dan alleen maar
kikkervisjes! Ook hele kleine andere
visjes (stekelbaarsjes?), een paar waterslakken, een waterkever, een
libellelarve ( hup, gelijk eruit, want zij eten kikkervisjes!), een heel aantal watervlooien en andere piepkleine
ongeïdentificeerde beestjes. De
instructie van juf Chantal was: bekijken in de emmer en dan weer teruggooien,
maar ik bedenk dat ik ze veel te leuk vind om ze terug te gooien: ik ga ze
meenemen naar de BSO in Ochten. Helaas
valt dat nog niet mee, want de emmer heeft geen hengsel en we moeten een paar
honderd meter lopen voordat we weer terug bij Samsam zijn. En jammer genoeg
wordt de emmer, die ik als een kostbaar kleinood tegen mijn borst geklemd houd,
met elke stap een beetje zwaarder. Maar
uiteindelijk zijn we er en kunnen ook de kinderen die niet mee geweest zijn de
waterdieren bewonderen. Dan gaat de
emmer met kostbare buit mee naar mijn huis. De emmer in de fietstas gezet en
voorzichtig klots, klots, daar ga ik. Heel voorzichtig over de drempels, want anders
zitten er straks uitgedroogde kikkervisjes in mijn fietstassen! Missie geslaagd: ik kom thuis met maar een
klein beetje slootwater in mijn fietstassen, en alle diertjes nog in de
emmer. De emmer wordt buiten in de
schaduw gezet en de volgende dag de
emmer weer in de fietstas en voorzichtig naar BSO Sam en Co gefietst. Daar
hebben we nog een aquarium staan en daar giet ik alles in over. Helaas is het
aquarium maar half gevuld en er zijn ook wel erg veel diertjes en waterplanten
in verhouding tot het water. Nu kan ik het wel bijvullen met kraanwater, maar
die diertjes willen slootwater, waar nog veel meer watervlooien in zitten! De volgende dagen bekijk ik alle sloten waar
ik langsfiets en probeer ik ze te beoordelen:
1. Hoe schoon is dit water?
2. Hoeveel leven zit hierin?
3. Hoe groot is de kans dat ik
hier water uit kan scheppen zonder zelf in de sloot te belanden?
Vooral punt 3 gaat lastig worden! Maar uiteindelijk geef ik de sloot langs de Broekdijk
in Kesteren de grootste kans. Ik besluit
om op vrijdagmorgen onderweg naar mijn werk even water te gaan scheppen uit die sloot. Ik doe
een oude emmer in mijn fietstas en neem een klein emmertje mee waaraan ik een
stuk touw heb vastgebonden. Handig van mij hè?
Dan val ik ook niet in de sloot!
En daar sta ik dan aan de kant van de sloot: dit moet een koud kunstje
zijn! Ik heb alleen 1 ding over het hoofd
gezien , een simpele natuurkundige wet: een lege emmer is niet leeg, hij is
gevuld met lucht! En lucht is lichter dan water, daar verandert dat kleine
plastic emmertje niks aan! Dus wat doet
dat emmertje: die gaat genoeglijk op het
water liggen dobberen. En of ik het touw nu aan de zijkant vastmaak of het
emmertje op zijn zij probeer te gooien niks helpt het emmertje drijft en daar
is het heel tevreden mee....... Nu moet ik wel opschieten , anders kom ik te
laat op mijn werk. Als ik nou een stok had, maar ik heb geen stok. Ik heb wel
een voet, als ik daarmee nu eens dat emmertje onder water duw? Oké , dat werkt! Alleen heb ik weer een simpele natuurkundige
wet over het hoofd gezien (ik was nooit
goed in natuurkunde) ik had geen rekening gehouden met 'mister
zwaartekracht'. En die zegt: 'Moet dat
emmertje de sloot in? Oké , maar dan die voet ook! En langzaam maar zeker glijdt mijn voet de
sloot in. Vervolgens zegt mijn andere voet:
Ja, maar ik red het niet in mijn eentje om op de kant te blijven staan
en ja hoor, daar glijdt die voet ook de sloot in. En daar sta ik dan, tot halverwege mijn
kuiten in de sloot. Gelukkig heb ik een driekwart broek aan en teva's , dat
scheelt dan weer. (Jammer hè, dat u niet
net aan de kant stond om te filmen! Dat is voor mij dan weer een geluk bij een
ongeluk!) Ach, nu sta ik er toch al in, laat ik nu eerst maar eens die emmer vullen. En dan moet ik nog zien dat
ik er uit kom. Ik heb niks anders om me aan vast te houden dan gras en dat is
net gemaaid, maar op de een of andere manier kom ik er uit. Terwijl ik met mijn groen bekroosde voeten
weer op de fiets stap vraag ik me, zoals gewoonlijk als ik iets sufs gedaan heb, af: Maar hoe doen
andere mensen dat dan?
Dan bepeins ik al fietsend hoeveel vrouwen van mijn leeftijd
zullen eigenlijk zulke capriolen uithalen?
En hoeveel mensen zullen er vandaag naar hun werk gaan met hun voeten
onder het kroos? Hoeveel mensen zullen
eigenlijk sowieso ooit in hun leven met hun voeten vol kroos naar hun werk
gaan? Hum........!
Gelukkig is er op Samsam een buitenkraan, waar ik mijn
voeten kan schoon wassen. Gauw nog even inspecteren of er al zwemvliezen tussen
mijn tenen beginnen te groeien en dan naar binnen . Terwijl ik met een washandje de laatste waterplanten van
mijn kuiten was wordt ik , laat ik zeggen : hartelijk toegelachen door mijn
collega's.
Gelukkig kan het kroost op de BSO deze binnensloot zeer waarderen. Dus
laat ik zeggen: Ten behoeve van uw kroost, zat ik vol kroos!
