De schapen worden geiten!

15-05-2014

Vorige week woensdag is de schapenscheerder geweest. Nou ja: scheerder : het was een vrouw en ze knipte met een schaar in plaats van met een schapenscheerapparaat.  Normaal zet je zo'n schaap op zijn kont en geven ze zich gewonnen en dan kun je scheren of knippen. Zo niet bij mijn liefelijke dames. Die geven zich dus niet gewonnen en het werd een echte worstel partij.  En dan is zo'n grote schaar  best eng, want door hun geworstel  liepen ze kans om een grote wond op te lopen.  Nu zou dat ook beslist gebeurt zijn als ik de schaar gehanteerd had, maar Geurdie , de schapenkapster, was er erg handig mee, dus het ging allemaal goed.  De lammetjes vonden zo'n ondersteboven moeder ook erg interessant. Kijk, daar is de uier, nu ondersteboven, dan kun je er veel beter bij. En die arme schapen, die al geen kant op konden,  werden ook nog eens door hun lammeren besprongen. Eerst flink tegen die uier aanbonzen, dan gaat de melk goed stromen en dan maar drinken: lekkere ondersteboven melk!

En nu lopen er een paar blote meiden door de wei, of zoals ons buurjongetje vroeger een keer verbaasd uitriep toen er schapen geschoren waren: de schapen zijn geiten geworden!

Zaterdag was er volop regen (eindelijk: nu hoef ik mijn pas gezaaide groenten even geen water te geven) en dus is het weer voor het kasje. Mijn  planten heb ik schromelijk verwaarloosd de laatste weken.  Ik heb 1 peperplant en 4  paprikaplanten gekocht en in de kas gezet. En een aantal zelf gezaaide tomatenplanten in grote bloempotten gezet. Het is nog niet klaar, maar het begint wat te lijken!

Zaterdagavond kwamen we laat thuis van een familiedag, en hoorden gelijk dat er iets mis was met de schapen. Een ander soort van blaatje, zeg maar: een urgent soort geblaat.  Myrthe en ik holde erheen. Myrthe was zo slim om een grote zaklamp mee te grissen. Hek open en daar liepen meteen 2 schapen en 2 lammetjes doorheen. Vrijheid!  Maar waar is het derde lam?  We horen angstig geblaat en gaan op het geluid af. Hangt er een lam tussen het gaas en de wand van het stalletje!  Ze werd helemaal plat geduwd, en kon geen kant meer op. Hoe lang hangt ze daar al? Hoe komt ze daar? Is ze gewond? En : hoe krijgen we haar eruit?  Ik probeer haar over het gaas hangend te pakken ,  maar kan er niet bij. Myrthe wil al weg rennen om Simon te halen (hoe zo? past hij dan wel tussen het gaas en het stalletje? ) , maar bedenkt dan dat zij, door het gaas heen , het lam naar boven kan duwen, zodat ik het van bovenaf kan pakken. En het werkt! We krijgen het te pakken en ze is gezond en wel. Ze gaat meteen wat slokjes 'troost' halen bij haar moeder.

Ondertussen is de rust in het kippenhok enigszins teruggekeerd.  Niet omdat de grote kippen de kuikens hebben geaccepteerd, maar omdat ze gewoon helemaal total loss zijn van het rennen achter de kuikens aan.  Die beesten zijn ook gewoon alom tegenwoordig in de kippenren.  Heb je er net 1 weggejaagd, kom je er weer 1 tegen, jaag je die weg, zitten er nog drie van die irritanto's . Pfff, dat is toch ook geen leven zo!  Maar goed, het resultaat is dat ze niet meer voortdurend achter de kleine kipjes aan zitten en dat is wel zo prettig voor iedereen.

Selfie van een kuiken/jong kipje. Nou ja, bijna een selfie dan. Ik had het kipje op schoot toen ik deze foto maakte. Maar ja, wat denk je zelf: zo'n kip heeft maar 2 poten, als hij echt een selfie zou willen maken dan kukelt hij om!

En soms zie je zelfs dat ze oogjes hebben......

'Druiventros'

Omdat het vakantie is zijn de kinderen de hele dag op de BSO.  En natuurlijk wil ik ze graag meenemen naar mijn grappige kuikens en lammetjes. Gelukkig willen de kinderen dat ook.  De grootste durfals pakken de kuikentjes zelf op om er mee te knuffelen. Dat valt nog niet mee, want ze lopen hard weg.  En als je ze dan hebt dan gaan ze heel hard spartelen en met de vleugels wapperen. (ze kunnen niet vliegen, dus wat moet je anders met je vleugels?).  Andere kinderen durven wel te aaien als iemand anders ze vast heeft. Er zijn ook kinderen die wel durven te kijken : van een afstandje!  Ook de lammetjes moeten er aan geloven. Er wordt flink achter ze aangerend en met ze gesjouwd. De lammetjes vinden het best, maar zijn wel bekaf als we weggaan. Silke, 1 van de moederschapen vind het maar niks, dat ze aan haar lam komen.  Als ze er genoeg van heeft neemt ze het lam mee tot achterin de stal, waar de kinderen ze niet mogen volgen van mij.
Als de kinderen door de ouders worden gehaald aan het eind van de middag ben ik benieuwd wat ze erover te zeggen hebben. Wat was het leukste? Het is altijd wat anders dan wat ik verwacht. Ook deze keer weer:
F. (7 jaar): 'Ik heb een druiventros gezien'.
: '?????????????????????????????????????'
F. : 'Ja, allemaal poepjes aan elkaar vast'.
Zie, ik leer altijd weer van de kinderen. Volgende keer vraag ik niet: 'Wie gaat er mee naar mijn lammetjes kijken', maar : 'Wie gaat er mee naar de uitwerpselen van mijn schapen kijken!'

Lammetjes en punkkuikens

09-04-2014

Hallo ,

Onderstaande is alleen voor mensen die geïnteresseerd zijn in schapenperikelen.
Mijn schaapjes zien er op het moment erg zwanger uit. Dikke lijven en ze beginnen al hele uiers te ontwikkelen. Omdat de ram geen kleurblok om had weet ik niet wanneer ze gedekt zijn en dus ook niet wanneer ze 'uitgerekend' zijn.  Vorige week was een van mijn schapen flink aan het knarsetanden, maakte allerlei spastische bewegingen, kreunde , piepte, hijgde,  kortom ik dacht: nu wordt ik oma! Ook wilde ze geen brokken hebben, waar ze normaal gesproken dol op zijn. Dus Myrthe geroepen , buurvrouw Ans kwam er bij, vroedman Bram  gebeld en met zijn  vieren zaten we knusjes in het stalletje te wachten op het lam. Fototoestellen in de aanslag, filmcamera klaargezet, emmer warm water klaar gezet, jodium stand-by en elk zuchtje, piepje en kermend geluidje werd vol medeleven gevolgd. Zo zaten we 's avonds laat 1,5 uur lang te wachten.  Na een tijdje begon ook het andere schaap te kreunen en raar te bewegen. Yes, ze gaan tegelijk bevallen, meteen dubbel oma!  Maar langzamerhand werden ze rustiger. Ans hield het het eerst voor gezien. De rest hield nog een tijdje vol , maar om half 12 besloot Bram om toch maar naar huis te gaan, Myrthe en ik gingen eerst maar eens naar huis om wat te drinken. Om half 1 ben ik nog een keer gaan kijken , maar  de dames lagen heerlijk rustig en tevreden in het stro.
De volgende morgen om kwart over 6 sprong ik schuldbewust uit bed. Straks ligt er een dood lam, omdat ik te belabberd was om wakker te blijven. Nee, straks ligt er een dood lam èn een dood schaap!
Rennen naar het (tijdelijke) stalletje. En daar keken 2 paar schapenogen me verbaasd en nieuwsgierig aan: wat doet dat mens hier zo vroeg in de morgen! Niks aan de hand! Weer terug naar bed gegaan , maar ik was te koud geworden om nog te kunnen slapen. Toen ik later de schapen kwam voeren wilde nog steeds het eerste schaap geen brok hebben, het andere wel. Maar even later waren ze buiten lekker gaan grazen. En nu een week later is er nog steeds geen lam, maar wel 2 dikke schapen.
Ik denk dat de verklaring voor hun misleidende gedrag ligt in hun ondernemende en ondeugende aard. Ze waren die dag ervoor op onderzoek uitgegaan, waren de nieuwe schuur ingegaan en hadden daar een zak brokken gevonden. Hoeveel ze daarvan gegeten hadden voordat Simon ze betrapte weten we niet, maar waarschijnlijk heel wat gezien de buikpijn die ze er die avond van gekregen hadden.
De volgende avond ben ik naar een schapenboerderij geweest (waarvan ik adres en telefoonnummer gekregen had van Ans) waar het volop lammertijd is. Hele aardige en gastvrije mensen, ik mocht toekijken maar ook zelf gaan vroedvrouwen. Tot mijn geluk waren er binnen 2,5 uur 3 geboortes.  Ik mocht al gelijk bij de eerste bevalling voelen hoe het lam lag. Dus echt met je hand en deel van je arm in het schaap en dan voelen. Eerst weet je helemaal niet wat je moet denken van wat je voelt, maar op een gegeven moment is het toch: dit moet een poot zijn, hier voel ik een bekje, o.k. die zal wel in de kop zitten, en waar is die andere poot dan: o.k. die ligt een beetje onder het lam. Uiteindelijk heb ik bij bevalling nummer 3 er 2 lammetjes echt uitgetrokken. Natuurlijk wel met veel aanwijzingen van de boerin. Een heftige , maar superleuke ervaring.  En jullie willen niet weten hoe mijn kleren er daarna uitzagen!
Ik heb daar veel tips gekregen. Ik weet nu ook dat er ook nog glijmiddel hoort bij de bevallingsuitrusting, dus dat heb ik de dag erna gekocht bij de dierenwinkel .  Dat moet je op je hand en arm smeren
(dit voor de mensen die hier rare gedachten bij krijgen).
Iedereen die dit tot het einde toe gelezen heeft: bedankt voor je geduld en : zou je zelf geen schapen nemen als je het zo interessant vind?

27-04-2014
Hallo,

Ik ben al een tijdje op zoek naar een zijdehoen hennetje. Die zijn moeilijk te krijgen ( en behoorlijk duur) en vooral niet het  soort dat ik het liefste wil n.l. : buff (roodbruin) en dan de grote soort. Eigenlijk wilde ik Sientje (ons kleinste kipje , wat volgens de verkoper een wyandotte is , wat weer betekend: goede broeder en goede moeder) broedeieren van de zijdehoen laten uitbroeden, maar die werd maar niet broeds.  En natuurlijk werd ik ongeduldig van dat niet broeds worden.  Afgelopen dinsdag zag ik  op internet kuikens te koop van de zijdehoen in de kleur buff  en die ben ik woensdag gaan halen. Spreek ik dat dinsdag avond af en wat denk je: Woensdag vertoont Sientje tekenen van broeds gedrag!  Eerst wilde ik er drie halen (dan is er vast wel 1 hennetje bij ), maar toen bedacht ik dat 2 zijdehoen hennetjes toch ook wel heel leuk was, dus dan maar 5 kopen. Je weet bij zijdehoentjes n.l. pas of het een haantje of een hennetje is als ze : of een ei leggen of als ze gaan kraaien.   Maar uiteindelijk had hij er nog 6, dus ja, je laat ook niet 1 kuiken alleen achter, dus dan maar allemaal gekocht. O ja, en ik had vergeten te vragen of het het grote soort of de kriel was, zijn het toch krielen! Tja, ik heb er net 37 km voor gereden om ze op te halen en ze zijn zo leuk!  Ze zijn 9 weken en hoeven niet meer onder een warmte lamp.
Ze zijn bijzonder grappig om te zien, zijdehoentjes hebben meer haren dan veren. En bovenop hun kop staan die haren rechtop!  Dus ja, eerlijk gezegd wordt ik daar wel vrolijk van!
Ik heb ze in een apart rennetje gezet in de ren van de andere 2 kippen, de eerste dag zodat ze er niet uit konden en daarna zo dat zij wel in en uit kunnen lopen , maar de grote kippen niet.  Woensdagmiddag kwam ik met de kuikens aan  en zat Sientje nog steeds ijverig te broeden op 2 nepeieren en 1 ei die ze die morgen gelegd had. Ik gaf haar een speciaal broedkistje in de hoop dat de grote kip haar dan niet steeds kwam storen  als die een ei wilde leggen en haalde Sientje even van de eieren af. Daar was ze buitengewoon verontwaardigd over en toen ze buiten in de ren ook nog van dat punktuig aantrof was ze helemaal in alle staten. Nou , dat tuig heeft het geweten: ze werden de hele ren doorgejaagd en zodra ze in  de buurt komen dan pikt ze naar ze. Dat doet de grote kip ook wel, maar niet zo fanatiek als Sientje!  Zij vindt dat zij persoonlijk verantwoordelijk is voor het in gareel houden van dat tuig. (en wie houdt de 'in-gareel-houders'  dan  in gareel?) Die arme kuikens vliegen alle kanten op. Achter het nachthok en tussen het hek, daar passen die grote kippen niet in, pfffft, even rust. of in hun eigen rennetje. Maar het lijkt wel of Sientje en de grote kip (w.s. is dat Johnny Depp , maar het kan ook zijn dat de oorspronkelijke Johnny Depp al lang geleden het loodje heeft gelegd) daar constant op wacht staan: het kuiken die het eerst uit het rennetje komt is de klos. Wie noemt z'n hen nu Johnny Depp?  Ik niet, daar is Myrthe verantwoordelijk voor  !  Door al die consternatie is Sientje gelijk niet meer broeds.  Ik verwacht dat de rust wel weer terug keert in het kippenhok, dat gebeurde ook toen ik Sientje introduceerde, en die moest in haar eentje, toen nog 4,  opvoedende grote kippen zien te overleven! Vandaar waarschijnlijk dat ze nu zo lelijk doet: ze heeft het in haar eigen jeugd ook niet makkelijk gehad!
Voor wie nog geduld over heeft : nu de schapen.
Nou, mijn geduld werd daar ook zwaar op de proef gesteld. En dan al die opmerkingen van iedereen: zijn ze wel echt drachtig?  Wist je dat ze ook schijnzwanger kunnen zijn? En elke keer maar kijken of ik ook verschijnselen zag die er op zouden kunnen wijzen dat er iets in aantocht is.  Ik heb heel wat studie gemaakt van hun konten. Ik weet nu dat het de 'kling' heet.  Maar of het nu 'kling' heet of schaamlippen: de lipjes bleven stijf op elkaar!
Ik voelde ook steeds aan de uier of daar al verandering in kwam, zijn ze nu voller dan gisteren of toch niet? Afgelopen donderdag voelde ik aan de uier van Saartje en probeerde ook even te 'melken'  (nog bedankt dat je me dat geleerd hebt Henny! )en ja hoor: ik had kleverig geel spul in mijn hand!  Dat moet de biest zijn. Dan moet er nu toch echt wat in aantocht zijn. Donderdag nacht  twee keer uit bed gegaan om te kijken. Twee keer niks. 'S morgens vroeg weer kijken: ligt er al iets zwarts in de stal (de lammetjes van dit soort schapen zijn altijd zwart). Nee, natuurlijk weer niks! Wel zat er aan de kling een klein soort uitstulpinkje. Nee hè, het zal toch niet geboren worden terwijl ik moet werken? Gelukkig had Myrthe de hele dag vrij, dus zij zou haar in de gaten houden. En : ik had vrijdagmiddag maar 4 kinderen. Ik zou ze in de auto kunnen zetten als de bevalling begint en met de kinderen gaan kijken. Maar : dat is wel een heftige ervaring voor de kinderen als ze dat voor het eerst zien. Is dat pedagogisch verantwoord? Kinderen op  een boerderij vinden dat heel gewoon. Maar wat denken de ouders ervan? En wat als het lam dood geboren word?
En maar geen telefoon van Myrthe. Hoe kan dat ? Die biest is er toch niet voor niets? In de loop van de middag heb ik 2 keer Myrthe gebeld. Neemt niet op. Probeert ze in haar eentje een zware bevalling te begeleiden?
Om half zes kan ik naar huis. Sjezen om zo snel mogelijk thuis te zijn. En thuis blijkt dat de situatie nog steeds hetzelfde is als 's morgens: wel dat kleine uitstulpinkje aan de kling maar verder niks. Aangezien er maar weinig gras was in het weitje waar ze stonden ben ik de schapen aan een pin gaan vastzetten op gemeentegrond gelijk achter ons grondgebied,  waar wel volop gras is. Ze gaan allebei enthousiast grazen. Toch ook nog even aan de uiers gevoeld: wat krijgen we nu: Silke heeft ook biest! Zegt dat misschien alleen maar dat ze b.v. binnen 2 weken gaan bevallen?
Om 7 uur nog een keer gaan kijken, ze staan rustig te grazen, om 8 uur begint het te regenen: dan toch maar naar het stalletje met de dames.  Daar hebben ze niet veel zin in. Daar staat nog een lekker polletje gras, en daar nog 1. Ze trekken me bijna ondersteboven als ik ze zoetjesaan mee probeer te trekken naar het stalletje. Dan ga ik maar eens proberen te zoeken op internet wat het eigenlijk betekend dat ze biest hebben. Er is weinig over te vinden, maar eindelijk zie ik een site waarop staat dat als de schapen biest hebben ze dan meestal binnen 36 uur gaan bevallen.
Zie je nu wel! Dus toch!  Zal ik eerst gaan douchen of eerst nog een keer gaan kijken?  Nee, eerst maar douchen, ik ben al zo vaak voor niks geweest. Om kwart voor tien ga ik weer kijken. Het regent flink en het onweert. Ik doe de deur van het stalletje open en: er ligt iets zwarts.........!  Ach, het mekkert...........!  Oh, het is een lam! Moeder Saartje staat het ijverig schoon te likken. Wat snel! Anderhalf uur geleden stond ze nog rustig te eten! Met mijn mobiel bel ik Myrthe. Simon en Koen zijn niet thuis. Myrthe hoort via de telefoon al het lam mekkeren! Ze is gelijk  vertederd. Ik vraag haar een emmer warm water mee te nemen en zo staan we even later samen het lam te bewonderen. Ik desinfecteer de navelstreng met de jodium, zoals oma Rika me dat geleerd heeft. De nageboorte hangt nog achter het schaap aan en ik bedenk dat ik een plastic zak moet gaan halen om het in te doen zodra het eraf komt. Dus loop ik door de regen naar huis. Myrthe blijft alleen in het stalletje en kijkt met afkeer naar de nageboorte. Wat is er veel, en er komt nog meer. O bah, het is helemaal zwart..............Wat smerig!  Nee, het is geen nageboorte : het is nog een lam! Wat een stelletje amateurs zijn wij: de ene rent om een plastic zak te halen voor de nageboorte die er pas na een paar uur afkomt en de ander........... Nee sorry Myrthe, je hebt je dapper staande gehouden met die enge nageboorte!
Myrthe belt me op het moment dat ik al weer voor het stalletje sta. Wow! De eerste was een rammetje , de tweede een ooilam (of 'germke', zoals oma Rika dat noemt). Saartje heeft heel wat schoon te likken en ze reageert op elk mekkerend geluidje van de lammetjes. Wat een goede moeder! En wat een prachtige lammetjes. Ze hebben lange poten en zijn heel rank. Myrthe en ik bedenken namen en we besluiten tot : Vinnie en Vera.  Silke zet ik in het stalletje aan een sjorband vast, zodat moeder en lammetjes niet teveel gestoord worden.
'S nachts nog een keer wezen kijken en ik heb de nageboorte die er toen af was in een plastic zak gedaan. Volgens internet kun je het begraven of laten ophalen door de rendac (destructiebedrijf). Nee, dat is een goed idee: laat ik zo'n vrachtwagen van  de Rendac komen voor een nageboorte van 150 gram!
 Komt er nu nog geen einde aan deze ellenlange mail? Nee, want we hebben Silke nog. En bedenk: het duurt lang om te lezen, maar nog veel langer om te schrijven. Gelukkig dat, toen Myrthe ooit op typecursus ging,  ik heb meegedaan!
Silke is niet echt een liefdevolle tante. Een van de lammetjes kwam snuffelen bij de emmer met hooi en kreeg gelijk een kopstoot. Dus  laat ik Silke nog maar even aan de band vastzitten. Ik heb steeds gedacht dat Silke wel een paar weken later zou gaan werpen als Saartje, omdat ze een stuk minder dik was en omdat ze minder grote uier had. Heb ik dat wel echt bij Silke gemerkt, de biest? Nog maar eens proberen: ja, ze heeft toch echt biest. Zaterdag morgen boodschappen en de was gedaan, zaterdag middag bijencursus en daarna nog stenen gesjouwd voor de bestrating bij de nieuwe schuur. Uiteraard tussendoor steeds bij de schapen kijken. Pfff, ik ben echt moe!  Afgelopen week heb ik ook meer gewerkt dan anders , omdat de kinderen vakantie hebben.
Ik ga vroeg naar bed (voor mijn doen) en ga pas 's morgens heel vroeg bij de schapen kijken.  Ik zie dat Silke wat slijm aan de kling heeft zitten, verder nog wel rustig aan het eten. Ik maak haar maar los, als ze dan een lam krijgt komt het tenminste niet buiten haar bereik te liggen. Ik ben nog zo moe dat ik toch nog maar naar bed ga. Om kwart voor negen ga ik weer kijken en merk dat Silke onrustig is, ook is de kling opgezwollen en kijkt ze steeds naar haar buik . Ik ga tegen Simon zeggen dat hij maar alleen naar de kerk moet gaan. Eet wat en neem een kop thee mee naar het stalletje.
Silke is erg onrustig en na korte tijd zie ik de waterblaas verschijnen. Ik bel naar buurvrouw Ans om te vragen of ze zin heeft om bij de geboorte te komen kijken. Dat wil ze en ze komt het stalletje in met haar mooie zondagse kleren. Na een tijdje bedenken we dat die kleren toch niet zo handig zijn en ze rent naar huis om oude kleren aan te trekken, maar eerst instrueert ze mij dat ik de geboorte zolang moet tegenhouden. Ze is ruim op tijd terug en we bedenken wat de beste plek in het stalletje is voor ons,  om de (a.s.)  moeders zo min mogelijk te storen. Silke blijft onrustig, maar eet zo nu en dan wel wat, zij het niet van harte. Soms trekt ze haar bovenlip op , ik denk dat ze dan een wee heeft. Na een half uur? zien we een pootje verschijnen. Als het hoefje naar boven ligt dan is het een stuit bevalling. We bespreken of het naar boven ligt of niet, Ans denkt van niet , maar ik weet het niet zeker. De bevalling gaat niet verder,bovendien zien we maar 1 pootje. Ik denk dat ik toch moet gaan ingrijpen. Is nog niet nodig volgens Ans, dus we kijken het weer een tijdje aan. Maar het gaat niet verder. Dus ik trek mijn jas uit, en smeer mijn hand en arm in met glijmiddel. Ik vraag Ans om het schaap vast te houden. De schapen zijn erg sterk dus ze klemt de kop van het schaap tussen haar benen.  Ik ga met mijn hand in het schaap (o.k. je kunt dit stukje ook overslaan!). Het lukt haast niet om erin te komen, maar na even voelen voel ik dan toch het bekje. Geen stuitbevalling dus! Het duurt wat langer om het andere pootje te vinden. Met moeite trek ik het andere pootje ook naar buiten. Ans (die ook bij oma Rika is geweest) instrueert me: pootje recht trekken,  als het pootje 'knak' zegt dan kan het niet meer terug. Ja, en straks zegt het 'krak' en heb ik het pootje gebroken!  Gelukkig zeggen geen van de pootjes 'krak', maar ook niet overtuigend : 'knak'. Ik probeer die pootjes wel gewoon goed vast te houden!  Nu moet ik proberen het lam eruit te trekken. Ik trek en trek, geen beweging in te krijgen! In gedachten hoor ik oma Rika zeggen: Trekken, trekken, naar het uier toe!  Silke heeft het moeilijk. Ans verteld dat ze helemaal ligt te shaken. Help!   Als ik het nu fout doe!  Straks trek ik het schaap uit elkaar! Straks breek ik toch nog een pootje!  Dit duurt zeker 5 minuten en ik ben bang dat als ik stop het lam stikt. Dus trek ik door en door, totdat het opeens meegeeft en ik het lam eruit trek. Ik pak het bij de achterpoten beet en haal het slijm van het bekje. Het beweegt!  Het mekkert!  Ik leg het voor Silke neer en die begint het gelijk te likken.
Het is een rammetje, een groot lam, groter dan de tweeling. En het heeft een wit kuifje!  Super schattig!  Het gaat al snel staan. Gelukkig, de pootjes heb ik dus niet gebroken. En ook Silke is nog heel. Ik voel me al een echte boerin! Wat later voel ik of er nog een lam in zit, hoewel ik dat niet verwacht. Ik voel alleen maar blubberige ronde dingen. Dat zal wel geen lam zijn.
Silke blijft onrustig. Als er een lam van Saartje in de buurt komt dan stoot ze ernaar. Daarbij is ze zo fel dat ze soms ook haar eigen lam een opdoffer geeft. Ik bedenk dat het goed is om ze maar wat rust te gunnen , en ik denk dat ik jullie nu ook maar wat rust moet gunnen. Wie beschuit met muisjes wil komen eten  en de lammetjes wil bewonderen is van harte welkom, maar bel wel even van te voren, want ik moet deze week veel werken. En of ik een halve gare ben? Zeker! Maar wel een gelukkige halve gare!
groetjes Prunel